kendimi aşikar etmekten korktuğum için yazamıyorum. hem de bi’ deftere falan bile. bu senelerdir böyle. teşhisimi son 6 ayda falan koydum.
saatlerce düşündüğüm şeyleri konuşma dilinde karşımda biri varken aktarmaktan çekinmiyorum. kendimi yine konuşma dilinde hatta yazı dilinde de birebirde açmaktan çekinmiyorum. gel gör ki, yazı dilinde ya da sesli bir şekilde de olsa kendime dair şeyleri kalıcı bir yere koymaktan sakınıyorum.
burası kimsenin uğramadığı kişisel bi blog olmasına rağmen uzun yazılar ya ai’dan çıkma, ya da benim bir sürü makale ile bir zemine oturtup kendime dair olanı minimize ettiğim bir yerden meydana gelme.
n’apıyoruz?
korkularımızın üzerine gidiyoruz.
kalıcı bir şekilde korkunun varlığını itiraf ederek bi aşama kat etmeye çalıştım.
tşk.
