Etimoloji Fişi: uf

Biçim: uf (ünlem), uflamak, uf olmak

Tür: Yansıma sözcük

Anlam: Acı, yorgunluk, beğenmeme, bıkkınlık belirten ünlem

Köken: Doğrudan insan nefesinden çıkan doğal sesin taklidi. Dudakların hafif kapalıyken nefesin hızlı verilmesiyle oluşur.

Tarihsel Kullanım:

• Osmanlı metinlerinde sıkça rastlanır (ör. 17–18. yy. yazmalarında).

• Eski Türkçe (Orhun, Uygur dönemi) metinlerinde geçmez.

Karşılaştırmalı Türk Dilleri:

• Azerice: uf

• Kazakça: uf / uf de (ah etmek)

• Tatarca: uf (ah, vah anlamında)

Türetmeler:

• uflamak: “uf” sesini çıkarmak

• uf olmak: “uf” der hâle gelmek, yorgun düşmek

Etimoloji Yorumu:
Türkçede “uf” gibi ünlemler bedensel ses kökenlidir. Yani herhangi bir dilden ödünç alınmamıştır. Farklı Türk dillerinde ortaklaşa bulunması, bu ünlemin çok eski Türkçeden beri var olabileceğini düşündürür; fakat yazılı belgelerde nispeten geç kayda girmiştir.