bugün ceylin üzerinden kötü argüman nasıl kurulur sorusunu incelemek istedim. (yeniden kurarken baktım argüman kötü değilmiş. sağlam duruyo ama incelicem.)
ılgaz’a defalarca sen doğrusun, sen beyazsın. senin bana doğru gelmemen lazım, benim sana doğru gelmem lazım, sakın değişme ben değişeceğim dedi.
yalan söylemeye, bir şeyler saklamaya, yanlış yapmaya devam etti.
ılgaz ısrarla hata yapmasının, inadına yanlışın üzerine kendi iradesiyle gitmesini eleştirdi.
ceylin’in argümanı:
“belki de beni olduğum hali terk etmek korkutuyordur. kimse yamuk ya da yanlış olan istemez. herkes değişmek ister. değişmeyi bilmiyorumdur. insana bildiği yol, bilmediğinden daha güvenli gelir. neye dönüşeceğini bilmemek ürtükür. kendini iyi kötü bütün tarafları ile bilirsin ama dönüşeceğin kişiyi bilemezsin. bunu bilmemek çok korkutucu çünkü başarısız olmak insana acı verir. kim koca bir hayal kırıklığı olmak ister ki? başaramadığında döneceğin nokta (maalesef) kendinsin.”
şimdi, eleştirel düşünce ve mantık dersinden yola çıkıp bu monoloğu argümana dönüştüreceğim.
iyi niyet ilkesini esas alarak argümanı yeniden kurmaya başlıyorum. bi de monologda bir sonuç cümlesi olmadığı için sonuç ekliyorum.
P1) Olduğum hali terketmekten korkuyorum.
P2) Kimse yamuk ya da yanlış olan istemez.
C1) Ben de yanlış olan olmak istemiyorum.
P3) Herkes değişmek ister.
C2) Ben de değişmek istiyorum.
P4) Değişmeyi bilmiyorum.
P5) Olduğum hali biliyorum, olmadığım hali bilmiyorum.
P6) Bilmediğim hal güvenli gelmiyor.
C3) Değişmeyi ve olmadığım hali bilmediğim için değişmekten korkuyorum.
P7) Başarısız olmak insana acı verir.
P8) Kimse başarısız olmak istemez.
C4) Değiştiğimde başarısız olmak istemem.
P9) Başaramadığımda istemesem de kendime dönüyorum.
C5) Değişme isteğime rağmen, bilmediğim ve başarısız olma riskim olduğu için değişmekten korkuyorum ve kendime dönüyorum.
ceylin’in argümanı geçerli mi? sağlam mı? safsatalar neler?
ılgaz’ın cevabına gelelim.
c: n’apıcaz biz bizi?
ı: bilmiyorum. nasıl yanyana durmayı başaracağız bilmiyorum. bildiğim şey: vazgeçmediğim. düşündüm, işin içinden nasıl çıkacağız bilmiyorum. değişmeye olan korkundan bahsettin. korkma. yap. eğer gönüllüysen değişmeye, istiyorsan ben senin yanında olur, yardım ederim. biz seninle her şeyin üstesinden geliriz. yeter ki yalan olmasın. onun tamiri güç. kızgınlığı kırgınlığı büyük. sen sanıyorsun ki ben sadece sana kızıyorum. insan kendini sorguluyor yalan söylenince. nerede eksik yaptım diyorsun. neyi yanlış yaptım diyorsun. kendine de kızıyorsun. lütfen bana söz ver, en azından dene.
c: söz
buranın da incelemesi gelecek.
B81
“hayatım boyunca varlığımdan dobralığımdan eleştirildim. hain oldum. kırıcı oldum. iş çeviren oldum, iş bitiren oldum. aklına gelebilecek ne kadar olumsuz sıfat varsa hepsi üstüme yüklendi. sanki hep en yanlışı ben yapacakmışım gibiydi. çocukluğumda evde de böyleydi. aylin’le kavgalarımda… bir bardak kırıldığında sanki sorumlusu bendim mesela. tozu alınmamış televizyonun, yıkanmamış masa örtüsünün, asılmamış çamaşırların, pişmemiş yemeğin.. hayatım ceylin diye başlayan imalı cümlelerle geçti ve ben bir süre sonra buna inanmaya çalıştım biliyor musun? ne kadar kötü biri olduğuma. dedim ki sen yalancısın ceylin. bu kadar insan sana bunu söylüyorsa sen yalancısındır dedim. ve kendi yaradılışımı sevmeye çalıştım. karanlığımı kabul etmeye onu sevmeye çalıştım. ta ki sen karşıma çıkana kadar. seninle tanıştıktan sonra altüst oldum. kendimi, hayatımı, bütün dürüstlüğümü sorgulamaya çalıştım. ben senin için değişmeye çalıştım ılgaz. ve bütün motivasyonum sana olan sevgim ve inancımdı. hayatımda ilk defa içimdeki köksüz nilüferi ben sana demirledim. ve sen şimdi karşıma geçmiş bütün suçlayıcı bakışlarınla bana kendimi ne kadar yalnız olduğumu hissettirdin. kimseye güvenemeyeceğimi, güvenilmez olduğumu, aslında kimsenin hiçbir şeyi olamayacağımı hissediyorum. teşekkür ederim sevgilim.”
belki bi gün bunun üzerine de çalışırım.
1 thought on “ceylin’in argümanı”